Բարի գալուստ tata.am

Հանելուկներ

Հողն է մտնում, մահանում, հետո նորից կյանք առնում, աչքը հառած երկնքին, տարածվում է, շատանում։

Ծնվում է ու մեծանում, հենց նույն օրն էլ` մահանում, հետո նորից կյանք առած պայծառ շորեր է հագնում։

Ամբողջ օրը տանը մնում, բեհեզ բարձի արանքում, հենց որ մուկ է տեսնում, բազեի պես որս է անում։


Հագնում է կանաչ ու շքեղ շորեր և զարդարում է հողագունդը մեր, զարթոնք է բերում սարին ու դաշտին զուգում, պճնում է անտառ ու այգի։

Մարդուն մոտիկ ու մտերիմ կենդանի է հավատարիմ, հսկում է նա փողոց ու բակ, չի ընդունում ոչ մի կաշառք։

Գալիս է փաթիլ-փաթիլ ուրախ, պարելով, գնում է կաթիլ-կաթիլ արցունք թափելով։

Սրի պես կտրում է, հրի պես շողում, ծնվում է ամպից, մեռնում է հողում։